Platforma dla sal weselnych — wszystkie funkcje strony wydarzenia

Sekcje przestawiasz przeciąganiem, wyłączasz bez kasowania i nazywasz po swojemu — jeśli mówicie na usługodawców „Partnerzy”, to słowo pojawi się w menu i nad samą sekcją. Tekst piszesz jak w edytorze tekstu, a kolory pisma pochodzą z motywu, więc nie da się napisać czegoś nieczytelnego.

Zapis idzie sam, około 0,7 sekundy po tym, jak przestaniesz pisać, osobno dla każdej sekcji. Wskaźnik zapisu robi się czerwony dokładnie przy tym elemencie, który się nie zapisał, więc nie odkrywasz straty po godzinie. Podgląd obok przełącza się między szerokością komputera i telefonu.

Polska szuka sal przez „wolne terminy” z rocznikiem: sale weselne wolne terminy 2026/27 to fraza, na którą pozycjonują się największe katalogi, i pierwsze pytanie, jakie pada w każdej rozmowie. Sekcja „Zapytaj o termin” bierze dokładnie to pytanie i stawia je na stronie wydarzenia, zamiast czekać, aż para napisze maila.

Różnica jest w kształcie danych. Formularz kontaktowy daje akapit prozy, z którego termin trzeba wyłuskać ręcznie. Tutaj pytany termin jest kolumną — sortujesz po niej, widzisz, ile par pyta o tę samą sobotę, i wiesz, komu odpisać najpierw. Eventbrite ani Luma nie mają takiego pojęcia: znają datę wydarzenia, nie datę, o którą pyta uczestnik.

Program ma trzy układy: oś czasu, karty albo prostą listę. Każdy punkt to godzina, tytuł, opis i miejsce — degustacja menu w sali, pokaz pierwszego tańca na parkiecie, aranżacja stołów w ogrodzie. To pytanie pada przed dniem otwartym najczęściej, więc opłaca się je opublikować raz zamiast odpowiadać trzydzieści razy.

Pasek programu na żywo jest jedyną funkcją włączoną od początku i jedyną, którą trzeba świadomie wyłączyć. Pojawia się wyłącznie w dniu wydarzenia, pokazuje punkt trwający i następny i radzi sobie z programem, który przechodzi przez północ. Godzin nie wpisuje się drugi raz.

Przystanki wymyślasz sam: degustacja w kuchni, stół ze słodkościami, pokój dla pary młodej, ogród. Każdy ma swoją ikonę z zestawu rysowanego ręcznie i swój kod QR na arkuszu do wydruku. Zadaniem paszportu jest rozprowadzić ludzi po obiekcie, zamiast pozwolić im stać przy barze.

Postęp mieszka w przeglądarce gościa. Nie ma konta, nie ma logowania i nie ma po naszej stronie profilu odwiedzającego — do sali wraca tylko liczba ukończonych paszportów. Nagrodą jest tekst, który wpisujecie: kod rabatowy, bon na degustację, cokolwiek ma sens w Waszym cenniku.

Zdjęcie jest zmniejszane w przeglądarce, zanim w ogóle zostanie wysłane, więc wgrywanie prosto z telefonu działa nawet przy słabym zasięgu w sali. Każde zdjęcie ma pole opisu, które staje się jego tekstem alternatywnym — jedno pole obsługuje i dostępność, i sposób, w jaki strona jest czytana.

Jeśli macie trzy zdjęcia z telefonu i nic więcej, w edytorze jest wyszukiwarka darmowych zdjęć; wybrane kopiują się do Waszego koszyka, a autor jest podpisany w stopce, więc opublikowana strona nie odpytuje obcego serwera. Biblioteka należy do obiektu, więc zdjęcie użyte raz jest gotowe na następne wydarzenie.